…

Jee denken jullie nu, over wie zal het gaan…. maar ik moet echt even wat van me afschrijven, want ik ben zoooo pissed! Gisteren belde ik mijn mamsje, zoals ik wel vaker doe en dit keer liet ze me helemaal schrikken… Om bij het beging te beginnen..

Mijn mams (waarmee ik een liefde-liefde-haat relatie heb, meer liefde nog steeds) is heringetreden verpleegkundige en na een jaartje of 24 weer terug in het ziekenhuis) en ze moest gisteren werken. Op zich nog steeds niets bijzonders.

Maarrrr…. een superdomme, kloterige, debiele, kutwijverige “collega” van haar had een GEBRUIKTE naald laten liggen en mijn mams prikte zich daaraan. De patient die eerder die naald had gekregen was gekwalificeerd als low-risk.. maar toch…

Hele ziekenhuis op stelten, mams naar de eerste hulp… allerlei testen doen voor allerlei nare ziektes en tot ‘s avonds wachten op de resultaten.

Het ergste van dat hele verhaal is, dat zo’n DOM WIJF het leven van mijn mams in de waagschaal stelt omdat ze gewoon niet in staat is om haar werk goed te doen…

En nog erger was dat ze met een stalen gezicht doorwerkte zonder excuses aan te bieden…

Als er een trofee vor Kutwijf van de Dag bestond dan zou die “collega” em zeker verdienen!

Hier is ze weer,

na een paar dagen ondergedoken te zijn geweest. Ik wist gewoon even niet meer wat ik met mijn logje aan moest. Dichtgooien, open houden, op dezelfde voet verder, of helemaal anders, alleen foto’s of juist helemaal niet… Verwarring al om dus.

Afgelopen weekend hebben een aantal lieverds me ervan overtuigd dat ik Subspace gewoon maar weer open moest gooien. En ik was het zowaar met ze eens….. even een kort uitstapje naar een andere log, maar dat werkte toch niet helemaal.

Zelfde naam, maar toch anders. Aislinn is vertrokken, Bliss (mede met dank aan Buuv) neemt het boeltje hier over. Ja ja ik weet het, volledige identiteitscrisis en jullie allemaal in de war hoe jullie me moeten noemen.. grins. Bliss dus!

Bij Aislinn hoorde bepaalde nog niet afgesloten ervaringen, bij Bliss zijn dit herinneringen. Ergens moet je met iets ophouden, om het nieuwe te laten groeien.

Net zoals herinneringen altijd bij je blijven, zo blijft ook het archief open.

Nu richting dromenland en wie weet morgen ook een verslagje van mij van de gezellige maar ook emotionele zaterdagavond!

Photograph by Bareta Valery

It seems like a lifetime that I have known aislinn, and yet it hasn’t been 12 months. During that time we have talked a lot, joked, played, met in Holland in August, again in England in November, and again in Holland in January. We have travelled by train and tram together, sometimes misunderstood each other, laughed, and indeed cried together.

Why should anyone on this blog site be remotely interested in all of this?….because, while for the moment the little girl and I have parted company within a Master/sub relationship, we remain, as always, and hopefully forever VERY good friends.

I post on this site as a friend, and try to inject my own brand of humour from time to time. For all of those who read this, do not interpret the relationship between aislinn and I as being more than good friends, at this moment. We both need to stand back, take a deep breath and move on in our own ways, but this does not mean that we cannot respect each other, and as strong characters we will continue to talk, and indeed meet as friends.

Aislinn has always been very special to me, and I love her ( small ‘l’) very much. One day, maybe, just possibly, in the future, we will close that M/s link again. Sometimes these things grow stronger if you allow them space and time. Watch this space.

I wish everybody here the best of health and happiness for the future, take care out there

Mike………Master Palmist

By Bareta Valery

Enjoy Your Monday!